ព្រះសហគមន៍គ្រិស្តសាសនា ឣូតូដុក ប្រចាំនៅប្រទេសកម្ពុជា (តំណាងព្រឹទ្ធាចារ្យមូស្គូវ)

សត្តដ៏អស្ចារ្យ និងល្បីល្បាញនេះ បានរៀនអំពីជីវិតអាស្គីស៊ីស (Ascetic) (ឬ ហៅថា ជីវិតឣ្នកបួស) ជាលើកដំបូងនៅពេលលោកស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ថេបេអ៊ីដ (Thebaid) នៃប្រទេសអេហ្ស៊ីប។ បន្ទាប់មក លោកបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទន្លេយ៉ាដាន់ និងបានបង្កើត សហគមន៍មួយដែលមាន ព្រះសង្ឃគ្រិស្ត ចំនួន ៧០នាក់។ សហគមន៍នេះនៅតែមានរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ លោកបានបង្កើតក្បួនច្បាប់ពិសេសសម្រាប់គ្រិស្តសង្ឃស្ថានរបស់លោក។ តាមក្បួនច្បាប់នេះ សង្ឈទាំងអស់ត្រូវចំណាយពេល ៥ ថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍នៅក្នុងបន្ទប់របស់ពួកគាត់ ដើម្បីត្បាយកញ្ជើ និង ត្បាយកន្ទេលធ្វើពីស្មៅ។ ពួកគាត់មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដុតភ្លើងនៅក្នុងបន្ទប់របស់ពួកគាត់ឡើយ។ រយៈពេល ៥ ថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍ ពួកគាត់បរិភោគតែនំបុ័ងគ្រៀមបន្តិច និងផ្លែដេតក្រៀម (dates) ពីរ ទៅ បី គ្រាប់តែបុណ្ណោៈ។ សង្គទាំងអស់ត្រូវតែទុកទ្វារបន្ទប់របស់ពួកគាត់បើកចំហ ដើម្បីឱ្យនៅពេលដែលពួកគាត់ចេញទៅក្រៅ នរណាម្នាក់ក៏អាចចូលមកយកអ្វីដែលគេត្រូវការបាន។ នៅថ្ងៃសៅរ៍ និងថ្ងៃអាទិត្យ ពួកគាត់ជួបជំុ គ្នានៅក្នុងព្រះវិហារ នៅក្នុងគ្រិស្តសង្ឃ

ស្ថាន។ ពួកគាត់បានបរិភោគអាហាររួមគ្នា ដែលមានបន្លែបន្តិច និងស្រាក្រហមបន្តិចបន្តួច ដើម្បីលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងព្រះជាម្ចាស់។ សង្ឈម្នាក់ៗនឹងនាំយកអ្វីដែលគាត់បានធ្វើក្នុងរយៈពេល ៥ ថ្ងៃកន្លងមក មកដាក់នៅជើងរបស់លោកឪពុកឣាបុត (abbot)។ សង្ឈម្នាក់ៗមានអាវផាយតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ សត្តហ្គេរ៉ាស៊ីមុសគឺជាគំរូដ៏ល្អ សំរាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ក្នុងមហារដូវតំណម (Great Lent) លោកមិនបរិភោគអ្វីទាំងអស់ លើកលែងតែអ្វីដែលលោកទទួលបានពីពិធីការរួបរួមដ៏វិសុទ្ធ (Holy Communion)។ នៅពេលមួយលោកបានឃើញសត្វតោមួយកំពុងស្រែកខ្សាវដោយសារឈឺចាប់ព្រោះមានបន្លាចូលក្នុងជើង។ ហ្គេរ៉ាស៊ីមុសបានចូលទៅជិតសត្វតោនោៈ ធ្វើសញ្ញាឈើឆ្កាង ហើយដកបន្លាចេញពីជើងវា។
សត្វតោនោះក៏ក្លាយជាសត្វចិញ្ចឹម ហើយត្រឡប់មកជាមួយហ្គេរ៉ាស៊ីមុទៅកាន់គ្រិស្តសង្ឃស្ថានវិញ និងរស់នៅទីនោះរហូតដល់លោកបានទទួលមរណភាព។ នៅពេលហ្គេរ៉ាស៊ីមុសបានទទួលមរណភាព សត្វតោនោះក៏សោយសោកនឹកលោកហើយបានស្លាប់ទៅ។ ហ្គេរ៉ាស៊ីមុសបានចូលរួមក្នុងក្រុមប្រឹក្សាសាកលលើកទី ៤ (ក្រុមប្រឹក្សាឆាល់សេដូន [Chalcedon] ឆ្នាំ ៤៥១ គ.ស.) ក្នុងរាជ្យរបស់អធិរាជម៉ារស៊ីន និងឣក្គមហេសីពូលឆេរី។ ទោះបីជានៅដើមឡើយហ្គេរ៉ាស៊ីមុសបានលំអៀងទៅរកសេចក្តីខុសឆ្គងនៃពួកម៉ូណូហ្វីស៊ីត (Monophysite) របស់អ៊ូទីចេស និងឌីយ៉ូស្កូរុស (សត្តអ៊ូធីម្មុសបានព្រមានលោកឱ្យឈប់គិតខុសបែបនេះ) លោកបានក្លាយជាអ្នកការពារ និងជាអ្នកតស៊ូដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់សាសនាអរតូដក់ (Orthodoxy) ក្នុងក្រុមប្រឹក្សានោះ។ ក្នុងចំណោមសាវក ទាំងអស់របស់ហ្គេរ៉ាស៊ីមុសអ្នកល្បីល្បាញជាងគេគឺសត្តស៊ីរីអាកុស ឯកវាសី។ សត្តហ្គេរ៉ាស៊ីមុសបានទទួលមរណភាពក្នុងឆ្នាំ៤៧៥ គ.ស. ហើយបានចូលទៅកាន់សេចក្តីអំណរអស់កល្បជានិច្ចនៃព្រះអម្ចាស់របស់លោក។