ព្រះសហគមន៍គ្រិស្តសាសនា ឣូតូដុក ប្រចាំនៅប្រទេសកម្ពុជា (តំណាងព្រឹទ្ធាចារ្យមូស្គូវ)

ក្លេមិន កើតនៅក្រុងរ៉ូម ក្នុងវង្សត្រកូលរាជវង្ស ហើយជាមនុស្សជំនាន់ជាមួយពួកគ្រីស្ទទូតដ៏វិសុទ្ធ។ ម្ដាយ និងបងប្អូនប្រុសពីរនាក់របស់គាត់ ខណៈកំពុងធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រ ត្រូវបានព្យុះព្រាត់បំបែកទៅកន្លែងផ្សេងៗគ្នា។ ឪពុករបស់គាត់បានចាកចេញទៅស្វែងរកប្រពន្ធ និងបុត្រទាំងពីរ ហើយក៏បាត់ខ្លួនដែរ។ ក្លេមិន ក្នុងអាយុ ២៤ ឆ្នាំ ក៏បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទិសខាងកើត ដើម្បីស្វែងរកឪពុកម្ដាយ និងបងប្អូនរបស់គាត់។ នៅទីក្រុងអាឡិចសង់ឌ្រី (Alexandria) គាត់បានជួបសន្តគ្រីស្ទទូត បាណាបាស (Barnabas) ហើយក្រោយមកបានចូលរួមជាមួយសន្តគ្រីស្ទទូត ពេត្រុស (Peter) ដែលបងប្អូនរបស់គាត់ពីរនាក់គឺ ផាវស្ទីនុស (Faustinus) និង ផាវស្ទីនីយ៉ាន (Faustinian) កំពុងដើរតាមរួចហើយ។ តាមរយៈការគង្វាលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សន្តគ្រីស្ទទូត ពេត្រុស បានជួបម្ដាយរបស់ ក្លេមិន ដែលកំពុងជាមេម៉ាយចំណាស់ ហើយបន្ទាប់មកក៏បានជួបឪពុករបស់គាត់ដែរ។ ដូច្នេះ គ្រួសារទាំងមូលត្រូវបានជួបជុំឡើងវិញ ហើយពួកគេទាំងអស់បានត្រឡប់ទៅក្រុងរ៉ូមវិញជាគ្រីស្ទាន។

ក្លេមិន មិនបានបែកចេញពីសន្តគ្រីស្ទទូតដ៏អស្ចារ្យនោះទេ ដែលបានតែងតាំងគាត់ជាប៊ីស្សបមុនលោកទទួលមរណភាព។ ក្រោយពីសន្តគ្រីស្ទទូត ពេត្រុស ទទួលមរណភាព លីនុស (Linus) បានក្លាយជាប៊ីស្សបនៃរ៉ូម បន្ទាប់មក ក្លេទុស (Cletus) — ពួកគេទាំងពីរនាក់កាន់តំណែងមួយរយៈពេលខ្លី — ហើយបន្ទាប់មកគឺ ក្លេមិន។ ក្លេមិន បានគ្រប់គ្រងព្រះសហគមន៍របស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយភាពក្លាហានដូចអណ្ដាតភ្លើង ហើយបាននាំមនុស្សដែលគ្មានជំនឿចំនួនច្រើនឱ្យក្លាយជាគ្រីស្ទានជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ លើសពីនេះ គាត់បានបង្គាប់ឱ្យអ្នកចំលងព្រះគម្ពីរ ៧ នាក់ សរសេរប្រវត្តិរូបនៃមរណសាក្សីគ្រីស្ទានដែលកំពុងទទួលទារុណកម្មនៅពេលនោះដើម្បីព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេ។

ឣធិរាជ ត្រាយ៉ាន (Trajan) បាននិរទេសគាត់ទៅកាន់តំបន់ឆេរសុន (Cherson) ដែលនៅទីនោះ ក្លេមិន បានជួបគ្រីស្ទានដែលត្រូវបាននិរទេសប្រហែល ២០០០ នាក់។ ពួកគេទាំងអស់កំពុងធ្វើការងារលំបាកគឺកាប់ថ្មនៅក្នុងតំបន់គ្មានទឹក។ ពួកគ្រីស្ទានបានទទួល ក្លេមិន ដោយភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ហើយគាត់គឺជាប្រភពនៃការលួងលោមចិត្តដ៏រស់រវើកសម្រាប់ពួកគេ។ តាមរយៈការអធិស្ឋានរបស់គាត់ គាត់បានធ្វើឱ្យមានទឹកផុសចេញពីដី ហើយបានបំប្លែងប្រជាជនក្នុងតំបន់ដែលគ្មានជំនឿជាច្រើនឱ្យទៅជាគ្រីស្ទាន ដែលក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ មានព្រះវិហារចំនួន ៧៥ ត្រូវបានសង់ឡើងនៅទីនោះ។

ដើម្បីបង្ការកុំឱ្យគាត់ពង្រីកជំនឿគ្រិស្តបន្ថែមទៀត អាជ្ញាធរបានកាត់ទោស ក្លេមិន ឱ្យស្លាប់ ហើយបានពន្លិចគាត់នៅក្នុងសមុទ្រដោយភ្ជាប់ថ្មទៅនឹងកជើងរបស់គាត់ ក្នុងឆ្នាំ ១០១ នៃគ.ស.។ អដ្ឋិធាតុដ៏មានអព្ភូតហេតុឣស្ចារ្យរបស់គាត់ត្រូវបានយកពីសមុទ្រឡើងវិញក្នុងជំនាន់របស់សន្ត គីរីល (Cyril) និង មេទូឌីយ៉ូស(Methodius)។